SaInT B@LLZzZ

ถ้าในคืนนึง คืนที่มืดมิด อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว ออกไปเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ที่รู้จัก และไม่รู้จักหวังเพียงแค่ จะได้ไม่เหงา จะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียวหารู้ไม่ ว่า....มันยิ่งทำให้รู้สึกยิ่งเหงามากขึ้นทุกคน....มีคู่....มีเพื่อน มีแฟน และ....มีคนรักแล้วเราล่ะ??  หลังจากที่เจ็บช้ำจากความรักมามากมายก็ไม่กล้าที่จะมี ไม่กล้าที่แม้แต่จะคิด แต่.ในใจลึกๆแล้ว ก็เหงาแทบขาดใจ บอกใครก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความลับเรื่องนึง ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในใจ....

เสียงเพลงจากรอบข้างดังขึ้นเรื่อยๆ จังหวะมันเริ่มสั่นสะเทือนเข้ามาถึงในจิตใจ ผมยืนอยู่กับที่ ท่ามกลางผู้คน ในมือก็ถือแก้ว 1 ใบ เป็นวอดก้า น้ำส้ม เย็นเฉียบ ความเย็นของมันแทบจะกรีด และบาดลึก จากมือไปจนถึงขั้วหัวใจ ในขณะที่กำลังรู้สึกเหงามากมาย ก็ได้รู้สึกถึงการจับจ้องจากสายตาคู่หนึ่ง ใช่ เค้าคนนั้นกำลังมองผมอยุ่ เค้ายิ้ม ผมยิ้มตอบ เค้ายกแก้ว ผมก็ยกแก้วให้ ไม่รู้นะ ตอนนั้นผมคิดว่า มันคงเป็นแค่มารยาทในสังคมแต่ปกติผมไม่รู้สึกตัวว่ามีคนจ้องง่ายขนาดนี้นะ หรือเพราะผมเหงากันนะ ........

ยิ่งดึก....ก็ยิ่งรู้สึกได้ว่า ความเหงามันกรีดแทงหัวใจซะเหลือเกิน ผมรู้สึกแย่....เพราะวอดก้าน้ำส้มในแก้วที่ผมถืออยู่ ซึ่งเป็นแก้วที่ 3 ของคืนนี้แล้ว ผมรู้สึกว่าผมเริ่มครองตัวเองไม่ไหวซักเท่าไหร่ ถึงจะยืนได้ แต่ก็คงไม่มั่นคงนัก จำเป้นอย่างมากที่จะต้องหาจุดพักพึง แน่นอน กำแพงคงเป็นสิ่งเดียวที่จะซื่อสัตย์กับเราในตอนนี้ คนทั่วไป ถ้าเมา ก็คงจะพร่ำเพ้อ ร้องไห้ ถึงความรักครั้งเก่าที่เพิ่งเจ็บช้ำมาหมาดๆ แต่ผมไม่ใช่ ในตอนนี้ผมคิดแค่ว่า ผมเมาแล้ว อีกซํกพักก็คงต้องกลับ แล้วคิดว่า พรุ่งนี้ ผมจะต้องเข้มแข็งขึ้นอีก เข้มแข็งพอที่จะไม่พาตัวเองมาในที่แบบนี้เพียงลำพัง แต่ในตอนนั้นเอง ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลิน เพราะความเมา คนๆนั้น ….

คนที่ยิ้มให้ผมตอนนั้นเดินเข้ามาด้วยหน้าตายิ้มแย้ม เข้ามาชนแก้วด้วย พูดคุยด้วยเค้าคงรู้ว่าผมเริ่มไม่ไหวแล้ว เลยเข้ามาสินะ ผมคงต้องตกเป็นเหยื่อของเค้าสินะ ในใจผมคิดอย่างนั้น ผมกลัว ผมหวาดระแวง ไม่ไว้ใจใครเลย ผมไม่ยอมเปิดใจ ระหว่างที่คุยกัน ผมรุ้แค่ชื่อเค้า กับเค้าทำงานอะไร แล้วผมก็ไม่ถามอะไรต่อ.......ผมเริ่มครองสติได้ไม่ดีแล้ว  น้ำตาผมเริ่มไหล คงเพราะเมามาก และคงสมเพชตัวเองที่ จะต้องตกเป็นเหยื่อ ของราตรีนี้อีก ผมเริ่มทรุดลง ตัวสั่น น้ำตาไหล ผมก้มหน้าเพื่อไม่ให้ใครเห็น...

เค้าคนนั้น เช็ดน้ำตาให้ทำท่าทีเป็นห่วงเป็นใย ไม่รุ้สิ ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นแค่ก้าวแรกในการเสแสร้งก็เป็นได้ เค้าพาผมออกนอกร้าน ออกไปคุยกันตรงหน้าร้าน หมดหวังแล้วล่ะ ผมคิดอย่างนั้น เพราะผมดูแลตัวเองไม่ได้ เค้าถามผมว่าบ้านผมอยู่ไหน เค้าจะไปส่ง ผมก็บอกไป เพราะผมคิดว่า อย่างน้อยก็ถึงบ้านล่ะน่า ผมไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่ แล้วเค้าก็ไปส่งจริงๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราแลกเบอร์กัน ก่อนที่ผมจะลงจากรถ เค้าถามผมเรื่องนึงว่า “แฟนผมไปไหน ทำไมปล่อยให้มาคนเดียวได้” คงเป็นคำถามนี้แหล่ะที่ผมตอบไม่ตรงคำถามซํกเท่าไหร่ ผมบอกเค้าว่า ไว้พรุ่งนี้ ผมฟื้น ผมจะเล่าให้ฟัง เอาเป็นว่า ตอนนี้ ผมไม่มีใคร....ก็จริงนี่ ผมไม่มีใคร

พูดจบผมลงจากรถ เค้าลงจากรถตามมา ฉุดแขนผมไว้......ดึงผมเข้ามากอด เพียงเท่านั้น ผมร้องไห้.....ไม่รู้ว่าเพราะความรู้สึกอะไรที่ทำให้น้ำตาไหล เค้าพูดว่า พรุ่งนี้ผมจะรอ ก่อนที่จะปล่อยผม แล้วจูบที่ริมฝีปากผมอย่างแผ่วเบา... ผมแยกกับเค้า เดินขึ้นหอ........ด้วยความรู้สึกแปลกๆ มันเป็นความรู้สึกที่ดีนะ บางที คืนนี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้น ของความรักครั้งใหม่ก็ได้..........

ปล 1. ระหว่างที่ผมพิมพ์บางช่วงผมร้องไห้ด้วยแฮะ

ปล 2. ช่วงวรรคที่ 5 เค้าคนนั้นโทรหาผมพอดี เหมือนรู้เลยเนอะ แต่รู้สึกดีจัง *-*

ปล 3. ตอนนี้ ผมใช้คำว่ารักกับเค้าคนนั้นได้เป็นปากแล้วล่ะ........

ตามปกติแล้วเนี่ย ผู้ชายจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ดูสง่างาม ไม่ว่าจะเป็นชนชาติใด หรือแม้แต่สัตว์เองก็เถอะ เราจะสามารถดูออกได้ทันทีว่าตัวไหนตัวผู้ ตัวไหนตัวเมีย (ดูง่ายๆก็สิงโตไง) แต่ว่ามันก็ไม่เสมอไปหรอก อย่างในหมู่คนเราด้วยกัน ผู้ชายที่ดูสง่างาม ไม่จำเป็นเสมอไปว่า จะต้องเป็นผู้ชาย (อันนี้น่าจะรู้ๆกันอยู่ว่าหมายถึงอะไร) ถูกต้องคับ ผมพูดถึงเกย์ หรือสิ่งที่ผม กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ แต่!!!! ผมไม่ได้หมายความว่าเกย์ไม่ดีนะคับ ผมจะว่าสิ่งที่ผมเป็นได้ยังไง เกย์ดีๆก็มีเยอะแยะ คับ เพียงแต่ว่า..... ผมดันไปเจอกับพวกที่มัน ติ๊งฉุ่ยไปหน่อย ก็เท่านั้นเอง ก็เลยกะว่าจะเอามาเล่าสู่กันฟัง สนุกๆ อ่านแล้วก็อย่าคิดมากนะคับ คิดซะว่า ฮาๆ อิอิ เอาล่ะเรามาเริ่มกันเลยดีกว่า

คำว่า “ติ๊งฉุ่ย” เนี่ย มันไม่มีความหมายหรอกคับ พอดีว่าผมได้ยินมาจากโปรแกรมแชท ยอดนิยมตัวนึง ที่สามารถใช้กล้องส่องกันได้โดยไม่ต้องขอ พอดีดันเข้าไปเจอตอนเค้าด่ากัน จู่ๆ ก็มีไอ้คำว่า ติ๊งฉุ่ย เนี่ยหลุดออกมา ทำให้คนทั้งห้องพากันสงสัยว่า มันแปลว่าอะไร สุดท้ายมันก็กลายเป็นคำติดปาก ผมกับเพื่อนๆไปเลย โดยให้ความหมายง่ายๆว่า “ทุกสิ่งที่แย่ๆ (ชุ่ย)” วันนี้ผมก็แค่จะมาเผาเรื่องของคนที่ผมเคยคบมา บางคนอ่านอาจจะคิดว่า “อินี่สำส่อนเนอะ คบคนเยอะแยะ” แต่ผมไม่ว่าหรอก เพราะถ้าคนเรามันไปด้วยกันไม่ได้ มันก็ต้องหาคนที่ดีกว่า จริงมั๊ย เอาล่ะ ผมจะเล่าแบบไม่เรียงแล้วกัน แบบว่า ถ้านึกใครออก ผมจะเล่า ออกมาเลยละกัน

คนแรก (ไม่ได้เรียงลำดับนะ) เค้าเป็นวิศวะโยธา อายุ 24 (ในตอนนั้นนะ ตอนนี้น่าจะ 30 แล้วล่ะ) ก็เป็นคนที่ทำให้หวั่นไหวนะ ขยันโทรหา ขี้เอาใจ พอมาเจอกันก็โอเค น่ารักดี วันแรกที่จะมีไรกัน โอเค ผมกลัวสิ ครั้งแรกนี่ (อ่าวรู้เลยว่าคนแรก) เค้าถามผมว่า “กลัวพี่ทิ้งไปเหรอ ไม่ต้องกลัวพี่ไม่ทิ้งหรอก” เหรอ……??? สุดท้ายยังไงล่ะ เจอกันอีก 3-4 ครั้ง ก็หายไป ชั้นยังไม่ได้ทำไรผิดเลย 3 เดือนต่อมา ก็มันก็บอกว่า มันมีแฟนใหม่แล้ว ตัดผมอยู่ ค่อยคุยกันนะ โหหหหหห กุต่อมน้ำตาแตกในบัดดล วันนั้นโดนรถชน สลบไป สอง วัน -*-

คนนี้ ก็ ทำงานในวัง โอยยยย ดูดีเนอะ ทำงานในวัง แต่นิสัย เหี้….สุดๆ เอาแต่ใจ ช่วงนั้น อยู่ในช่วงที่ผมเป็น ปอมๆ มันก็จะให้เลิกเต้น ถ้าคบกับมันต้องทำตามมันทุกอย่าง เอาเหอะ กุคงยอมอ่ะ อิเตี้ย เวลามีไรกันมันก็ไม่ชอบใส่ อันนี้แหล่ะที่กลัว มันบอกว่ามันรักมันเลยไม่ใส่ แต่กุไม่ไหวนะ เด๋วกุจะตายเพราะอย่างอื่น แทนที่จะแก่ตาย ไม่เอาหรอก

คนนี้ภูมิใจนำเสนอ เป็นนักศึกษา รุ่นพี่ต่างมหาลัย เหี้….จริง ทำให้ผมเกลียดพวกคนรวย หรือพวกไฮโซไปเลย แบบว่า จำฝังใจ ขนาดไม่เคยเจอกันนะ แค่คุยกันทางเอ็ม กะทางโทรศัพท์ มันก็แสดงความเป็นเจ้าของทุกอย่าง ส่งคนมาสอดแนม ติดตามที่มหาลัย แล้วเอาไปรายงาน เราเดินกับใครมันก็รู้ ขนาดเพื่อนมันก็สงสัย น่ารำคาญมะ แบบนี้ แล้วพอเราจะไปหา ก็ตกลงนะ แต่พอถึงเวลาก็บ่ายเบี่ยง แล้วก็มาว่าๆเราไม่สนใจ ไม่ยอมไปเจอ แล้วมีครั้งนึง บอกให้ไปเจอ แต่มันดันให้เพื่อนมันมาแทน เพื่อมาแสกนว่าเราเป็นยังไง มันไม่ทันต้องบอกหรอก กุกลับดีกว่า กุเป็นคนนะ ไม่ใช่สิ่งของที่จะต้องมาแสกนก่อนอ่ะ อิเลววว แล้วมีวันนึง มันโทรมาบอกว่ามันไปมีไรกับเพื่อนมันมา (มีหน้ามาบอกอีกเนอะเรื่องแบบนี้ เงียบๆไปกูก็ไม่ว่าหรอก) แล้วมาบังคับให้กุยกโทษให้ นี่…. ดีป่ะล่ะ ไปเย คนอื่นมา แล้วมาบอกกุ ไม่พอ ให้กุอภัยให้อีก มันเคยบอกว่าให้ย้ายไปอยู่คอนโดกะมัน  ดีนะ ที่ไม่หลงไปกะมัน ไม่งั้นป่านนี้กุคงตรอมใจตายไปแล้วล่ะ

ความจริงมันก็ยังมีอีกเยอะนะ แต่ขอยกคนนี้เป็นคนสุดท้ายแล้วกัน ขอย่อเรื่องเลยนะ คือแบบว่า พอดีมีเรื่องเข้าใจผิดกัน แล้วเราก็พยายามขอโทษ เค้าก็บอกว่าเค้าไม่ว่าไร เค้าไม่โกรธแล้ว ฟังเหมือนเรื่องจะจบเนอะ แต่ไม่หรอก เวลาโทรหาเค้า ก็จาบ่ายเบี่ยงไม่อยากคุย คอยหลบหน้า งานยุ่งวันสุดท้ายที่คุยกัน ถามเค้าว่า มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทำอย่างนี้ รู้มั๊ย มันตอบว่าอะไร “ก็ไม่มีไรนี่ แล้วที่โทรมาเนี่ย ต้องการให้พี่รู้สึกผิดเหรอ ที่ทำให้นายต้องโทรหา บอกเลยนะ พี่ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น” โห โทษทีเหอะ ทำไมเลวงี้อ่ะ ถ้าไม่อยากคุยก็บอกตั้งแต่วันที่มีเรื่องสิ ให้กุบ้าโทรหาอยู่ทำไมวะ เสียเวลา แล้วยังเสียความรู้สึกด้วย โอ๊ย ติ๊งฉุ่ย

ส่วนพวกที่เหลือที่ไม่ได้เล่าเนี่ยไม่ได้หมายความว่า มันดีนะ ป่าวเลย แค่เยอะแล้วขี้เกียจพิมพ์ก็อย่างนี้แหล่ะคับ ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย มันก็ติ๊งฉุ่ยแล้วล่ะ คิดเหมือนกันมั๊ยคับ อิอิ…….

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของภาคเรียนที่หนึ่งของผมแล้วล่ะ

ดีใจจังแต่ว่า ยังรู้สึกไม่ดีอยู่อย่างนึง

จะสอบแล้วยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยอ่า แงๆๆๆ

เพราะว่ามัวแต่เคลียร์โปรเจคอยู่อ่า มีแค่ สามโปรเจคก็จริงแต่ว่ามันยากนะ

ยากกว่าที่เคยทำมาเลย เรามาพูดถึงโปรเจคที่ทำให้ผมอดหลับอดนอนกันดีกว่า - -

1.      BT 320 PHP Website (ส่งแล้ว โครตยุ่งยากเลย)

2.      BT 319 ออกแบบระบบงาน (อันนี้ยากจริง ส่งวันนี้ด้วย)

3.      BT 401 3D Animation (ส่งแล้ว แต่ เพื่อน กุเกียดเมิงว่ะ.........)

ส่วนอีกสองวิชาไม่มีโปรเจคก็จริง แต่ว่า เนื้อหาเยอะสาดๆ ต่อให้อ่านทั้งหมด ก็จำเข้าไปสอบไม่ไหว

โอยๆๆๆๆ แต่เอาเหอะ วันนี้จะได้ส่งงานชิ้นสุดท้ายแล้ว มารอลุ้นกัดีกว่าว่าจะโดนให้กลับมาแก้มั๊ย

ถ้าโดนนะ ต้องแก้วันนี้ แล้วส่งให้ทันวันนี้ด้วย เฮ้อ.......ขอให้รอดที่เห้อ.........