ถ้าในคืนนึง คืนที่มืดมิด อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว ออกไปเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ที่รู้จัก และไม่รู้จักหวังเพียงแค่ จะได้ไม่เหงา จะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียวหารู้ไม่ ว่า....มันยิ่งทำให้รู้สึกยิ่งเหงามากขึ้นทุกคน....มีคู่....มีเพื่อน มีแฟน และ....มีคนรักแล้วเราล่ะ??  หลังจากที่เจ็บช้ำจากความรักมามากมายก็ไม่กล้าที่จะมี ไม่กล้าที่แม้แต่จะคิด แต่.ในใจลึกๆแล้ว ก็เหงาแทบขาดใจ บอกใครก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความลับเรื่องนึง ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในใจ....

เสียงเพลงจากรอบข้างดังขึ้นเรื่อยๆ จังหวะมันเริ่มสั่นสะเทือนเข้ามาถึงในจิตใจ ผมยืนอยู่กับที่ ท่ามกลางผู้คน ในมือก็ถือแก้ว 1 ใบ เป็นวอดก้า น้ำส้ม เย็นเฉียบ ความเย็นของมันแทบจะกรีด และบาดลึก จากมือไปจนถึงขั้วหัวใจ ในขณะที่กำลังรู้สึกเหงามากมาย ก็ได้รู้สึกถึงการจับจ้องจากสายตาคู่หนึ่ง ใช่ เค้าคนนั้นกำลังมองผมอยุ่ เค้ายิ้ม ผมยิ้มตอบ เค้ายกแก้ว ผมก็ยกแก้วให้ ไม่รู้นะ ตอนนั้นผมคิดว่า มันคงเป็นแค่มารยาทในสังคมแต่ปกติผมไม่รู้สึกตัวว่ามีคนจ้องง่ายขนาดนี้นะ หรือเพราะผมเหงากันนะ ........

ยิ่งดึก....ก็ยิ่งรู้สึกได้ว่า ความเหงามันกรีดแทงหัวใจซะเหลือเกิน ผมรู้สึกแย่....เพราะวอดก้าน้ำส้มในแก้วที่ผมถืออยู่ ซึ่งเป็นแก้วที่ 3 ของคืนนี้แล้ว ผมรู้สึกว่าผมเริ่มครองตัวเองไม่ไหวซักเท่าไหร่ ถึงจะยืนได้ แต่ก็คงไม่มั่นคงนัก จำเป้นอย่างมากที่จะต้องหาจุดพักพึง แน่นอน กำแพงคงเป็นสิ่งเดียวที่จะซื่อสัตย์กับเราในตอนนี้ คนทั่วไป ถ้าเมา ก็คงจะพร่ำเพ้อ ร้องไห้ ถึงความรักครั้งเก่าที่เพิ่งเจ็บช้ำมาหมาดๆ แต่ผมไม่ใช่ ในตอนนี้ผมคิดแค่ว่า ผมเมาแล้ว อีกซํกพักก็คงต้องกลับ แล้วคิดว่า พรุ่งนี้ ผมจะต้องเข้มแข็งขึ้นอีก เข้มแข็งพอที่จะไม่พาตัวเองมาในที่แบบนี้เพียงลำพัง แต่ในตอนนั้นเอง ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลิน เพราะความเมา คนๆนั้น ….

คนที่ยิ้มให้ผมตอนนั้นเดินเข้ามาด้วยหน้าตายิ้มแย้ม เข้ามาชนแก้วด้วย พูดคุยด้วยเค้าคงรู้ว่าผมเริ่มไม่ไหวแล้ว เลยเข้ามาสินะ ผมคงต้องตกเป็นเหยื่อของเค้าสินะ ในใจผมคิดอย่างนั้น ผมกลัว ผมหวาดระแวง ไม่ไว้ใจใครเลย ผมไม่ยอมเปิดใจ ระหว่างที่คุยกัน ผมรุ้แค่ชื่อเค้า กับเค้าทำงานอะไร แล้วผมก็ไม่ถามอะไรต่อ.......ผมเริ่มครองสติได้ไม่ดีแล้ว  น้ำตาผมเริ่มไหล คงเพราะเมามาก และคงสมเพชตัวเองที่ จะต้องตกเป็นเหยื่อ ของราตรีนี้อีก ผมเริ่มทรุดลง ตัวสั่น น้ำตาไหล ผมก้มหน้าเพื่อไม่ให้ใครเห็น...

เค้าคนนั้น เช็ดน้ำตาให้ทำท่าทีเป็นห่วงเป็นใย ไม่รุ้สิ ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นแค่ก้าวแรกในการเสแสร้งก็เป็นได้ เค้าพาผมออกนอกร้าน ออกไปคุยกันตรงหน้าร้าน หมดหวังแล้วล่ะ ผมคิดอย่างนั้น เพราะผมดูแลตัวเองไม่ได้ เค้าถามผมว่าบ้านผมอยู่ไหน เค้าจะไปส่ง ผมก็บอกไป เพราะผมคิดว่า อย่างน้อยก็ถึงบ้านล่ะน่า ผมไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่ แล้วเค้าก็ไปส่งจริงๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราแลกเบอร์กัน ก่อนที่ผมจะลงจากรถ เค้าถามผมเรื่องนึงว่า “แฟนผมไปไหน ทำไมปล่อยให้มาคนเดียวได้” คงเป็นคำถามนี้แหล่ะที่ผมตอบไม่ตรงคำถามซํกเท่าไหร่ ผมบอกเค้าว่า ไว้พรุ่งนี้ ผมฟื้น ผมจะเล่าให้ฟัง เอาเป็นว่า ตอนนี้ ผมไม่มีใคร....ก็จริงนี่ ผมไม่มีใคร

พูดจบผมลงจากรถ เค้าลงจากรถตามมา ฉุดแขนผมไว้......ดึงผมเข้ามากอด เพียงเท่านั้น ผมร้องไห้.....ไม่รู้ว่าเพราะความรู้สึกอะไรที่ทำให้น้ำตาไหล เค้าพูดว่า พรุ่งนี้ผมจะรอ ก่อนที่จะปล่อยผม แล้วจูบที่ริมฝีปากผมอย่างแผ่วเบา... ผมแยกกับเค้า เดินขึ้นหอ........ด้วยความรู้สึกแปลกๆ มันเป็นความรู้สึกที่ดีนะ บางที คืนนี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้น ของความรักครั้งใหม่ก็ได้..........

ปล 1. ระหว่างที่ผมพิมพ์บางช่วงผมร้องไห้ด้วยแฮะ

ปล 2. ช่วงวรรคที่ 5 เค้าคนนั้นโทรหาผมพอดี เหมือนรู้เลยเนอะ แต่รู้สึกดีจัง *-*

ปล 3. ตอนนี้ ผมใช้คำว่ารักกับเค้าคนนั้นได้เป็นปากแล้วล่ะ........

ตามปกติแล้วเนี่ย ผู้ชายจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ดูสง่างาม ไม่ว่าจะเป็นชนชาติใด หรือแม้แต่สัตว์เองก็เถอะ เราจะสามารถดูออกได้ทันทีว่าตัวไหนตัวผู้ ตัวไหนตัวเมีย (ดูง่ายๆก็สิงโตไง) แต่ว่ามันก็ไม่เสมอไปหรอก อย่างในหมู่คนเราด้วยกัน ผู้ชายที่ดูสง่างาม ไม่จำเป็นเสมอไปว่า จะต้องเป็นผู้ชาย (อันนี้น่าจะรู้ๆกันอยู่ว่าหมายถึงอะไร) ถูกต้องคับ ผมพูดถึงเกย์ หรือสิ่งที่ผม กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ แต่!!!! ผมไม่ได้หมายความว่าเกย์ไม่ดีนะคับ ผมจะว่าสิ่งที่ผมเป็นได้ยังไง เกย์ดีๆก็มีเยอะแยะ คับ เพียงแต่ว่า..... ผมดันไปเจอกับพวกที่มัน ติ๊งฉุ่ยไปหน่อย ก็เท่านั้นเอง ก็เลยกะว่าจะเอามาเล่าสู่กันฟัง สนุกๆ อ่านแล้วก็อย่าคิดมากนะคับ คิดซะว่า ฮาๆ อิอิ เอาล่ะเรามาเริ่มกันเลยดีกว่า

คำว่า “ติ๊งฉุ่ย” เนี่ย มันไม่มีความหมายหรอกคับ พอดีว่าผมได้ยินมาจากโปรแกรมแชท ยอดนิยมตัวนึง ที่สามารถใช้กล้องส่องกันได้โดยไม่ต้องขอ พอดีดันเข้าไปเจอตอนเค้าด่ากัน จู่ๆ ก็มีไอ้คำว่า ติ๊งฉุ่ย เนี่ยหลุดออกมา ทำให้คนทั้งห้องพากันสงสัยว่า มันแปลว่าอะไร สุดท้ายมันก็กลายเป็นคำติดปาก ผมกับเพื่อนๆไปเลย โดยให้ความหมายง่ายๆว่า “ทุกสิ่งที่แย่ๆ (ชุ่ย)” วันนี้ผมก็แค่จะมาเผาเรื่องของคนที่ผมเคยคบมา บางคนอ่านอาจจะคิดว่า “อินี่สำส่อนเนอะ คบคนเยอะแยะ” แต่ผมไม่ว่าหรอก เพราะถ้าคนเรามันไปด้วยกันไม่ได้ มันก็ต้องหาคนที่ดีกว่า จริงมั๊ย เอาล่ะ ผมจะเล่าแบบไม่เรียงแล้วกัน แบบว่า ถ้านึกใครออก ผมจะเล่า ออกมาเลยละกัน

คนแรก (ไม่ได้เรียงลำดับนะ) เค้าเป็นวิศวะโยธา อายุ 24 (ในตอนนั้นนะ ตอนนี้น่าจะ 30 แล้วล่ะ) ก็เป็นคนที่ทำให้หวั่นไหวนะ ขยันโทรหา ขี้เอาใจ พอมาเจอกันก็โอเค น่ารักดี วันแรกที่จะมีไรกัน โอเค ผมกลัวสิ ครั้งแรกนี่ (อ่าวรู้เลยว่าคนแรก) เค้าถามผมว่า “กลัวพี่ทิ้งไปเหรอ ไม่ต้องกลัวพี่ไม่ทิ้งหรอก” เหรอ……??? สุดท้ายยังไงล่ะ เจอกันอีก 3-4 ครั้ง ก็หายไป ชั้นยังไม่ได้ทำไรผิดเลย 3 เดือนต่อมา ก็มันก็บอกว่า มันมีแฟนใหม่แล้ว ตัดผมอยู่ ค่อยคุยกันนะ โหหหหหห กุต่อมน้ำตาแตกในบัดดล วันนั้นโดนรถชน สลบไป สอง วัน -*-

คนนี้ ก็ ทำงานในวัง โอยยยย ดูดีเนอะ ทำงานในวัง แต่นิสัย เหี้….สุดๆ เอาแต่ใจ ช่วงนั้น อยู่ในช่วงที่ผมเป็น ปอมๆ มันก็จะให้เลิกเต้น ถ้าคบกับมันต้องทำตามมันทุกอย่าง เอาเหอะ กุคงยอมอ่ะ อิเตี้ย เวลามีไรกันมันก็ไม่ชอบใส่ อันนี้แหล่ะที่กลัว มันบอกว่ามันรักมันเลยไม่ใส่ แต่กุไม่ไหวนะ เด๋วกุจะตายเพราะอย่างอื่น แทนที่จะแก่ตาย ไม่เอาหรอก

คนนี้ภูมิใจนำเสนอ เป็นนักศึกษา รุ่นพี่ต่างมหาลัย เหี้….จริง ทำให้ผมเกลียดพวกคนรวย หรือพวกไฮโซไปเลย แบบว่า จำฝังใจ ขนาดไม่เคยเจอกันนะ แค่คุยกันทางเอ็ม กะทางโทรศัพท์ มันก็แสดงความเป็นเจ้าของทุกอย่าง ส่งคนมาสอดแนม ติดตามที่มหาลัย แล้วเอาไปรายงาน เราเดินกับใครมันก็รู้ ขนาดเพื่อนมันก็สงสัย น่ารำคาญมะ แบบนี้ แล้วพอเราจะไปหา ก็ตกลงนะ แต่พอถึงเวลาก็บ่ายเบี่ยง แล้วก็มาว่าๆเราไม่สนใจ ไม่ยอมไปเจอ แล้วมีครั้งนึง บอกให้ไปเจอ แต่มันดันให้เพื่อนมันมาแทน เพื่อมาแสกนว่าเราเป็นยังไง มันไม่ทันต้องบอกหรอก กุกลับดีกว่า กุเป็นคนนะ ไม่ใช่สิ่งของที่จะต้องมาแสกนก่อนอ่ะ อิเลววว แล้วมีวันนึง มันโทรมาบอกว่ามันไปมีไรกับเพื่อนมันมา (มีหน้ามาบอกอีกเนอะเรื่องแบบนี้ เงียบๆไปกูก็ไม่ว่าหรอก) แล้วมาบังคับให้กุยกโทษให้ นี่…. ดีป่ะล่ะ ไปเย คนอื่นมา แล้วมาบอกกุ ไม่พอ ให้กุอภัยให้อีก มันเคยบอกว่าให้ย้ายไปอยู่คอนโดกะมัน  ดีนะ ที่ไม่หลงไปกะมัน ไม่งั้นป่านนี้กุคงตรอมใจตายไปแล้วล่ะ

ความจริงมันก็ยังมีอีกเยอะนะ แต่ขอยกคนนี้เป็นคนสุดท้ายแล้วกัน ขอย่อเรื่องเลยนะ คือแบบว่า พอดีมีเรื่องเข้าใจผิดกัน แล้วเราก็พยายามขอโทษ เค้าก็บอกว่าเค้าไม่ว่าไร เค้าไม่โกรธแล้ว ฟังเหมือนเรื่องจะจบเนอะ แต่ไม่หรอก เวลาโทรหาเค้า ก็จาบ่ายเบี่ยงไม่อยากคุย คอยหลบหน้า งานยุ่งวันสุดท้ายที่คุยกัน ถามเค้าว่า มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทำอย่างนี้ รู้มั๊ย มันตอบว่าอะไร “ก็ไม่มีไรนี่ แล้วที่โทรมาเนี่ย ต้องการให้พี่รู้สึกผิดเหรอ ที่ทำให้นายต้องโทรหา บอกเลยนะ พี่ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น” โห โทษทีเหอะ ทำไมเลวงี้อ่ะ ถ้าไม่อยากคุยก็บอกตั้งแต่วันที่มีเรื่องสิ ให้กุบ้าโทรหาอยู่ทำไมวะ เสียเวลา แล้วยังเสียความรู้สึกด้วย โอ๊ย ติ๊งฉุ่ย

ส่วนพวกที่เหลือที่ไม่ได้เล่าเนี่ยไม่ได้หมายความว่า มันดีนะ ป่าวเลย แค่เยอะแล้วขี้เกียจพิมพ์ก็อย่างนี้แหล่ะคับ ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย มันก็ติ๊งฉุ่ยแล้วล่ะ คิดเหมือนกันมั๊ยคับ อิอิ…….

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของภาคเรียนที่หนึ่งของผมแล้วล่ะ

ดีใจจังแต่ว่า ยังรู้สึกไม่ดีอยู่อย่างนึง

จะสอบแล้วยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยอ่า แงๆๆๆ

เพราะว่ามัวแต่เคลียร์โปรเจคอยู่อ่า มีแค่ สามโปรเจคก็จริงแต่ว่ามันยากนะ

ยากกว่าที่เคยทำมาเลย เรามาพูดถึงโปรเจคที่ทำให้ผมอดหลับอดนอนกันดีกว่า - -

1.      BT 320 PHP Website (ส่งแล้ว โครตยุ่งยากเลย)

2.      BT 319 ออกแบบระบบงาน (อันนี้ยากจริง ส่งวันนี้ด้วย)

3.      BT 401 3D Animation (ส่งแล้ว แต่ เพื่อน กุเกียดเมิงว่ะ.........)

ส่วนอีกสองวิชาไม่มีโปรเจคก็จริง แต่ว่า เนื้อหาเยอะสาดๆ ต่อให้อ่านทั้งหมด ก็จำเข้าไปสอบไม่ไหว

โอยๆๆๆๆ แต่เอาเหอะ วันนี้จะได้ส่งงานชิ้นสุดท้ายแล้ว มารอลุ้นกัดีกว่าว่าจะโดนให้กลับมาแก้มั๊ย

ถ้าโดนนะ ต้องแก้วันนี้ แล้วส่งให้ทันวันนี้ด้วย เฮ้อ.......ขอให้รอดที่เห้อ......... 

เมื่อวานนี้นี้ผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ อยู่ๆ ก็รู้สึกแปลกๆ ไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีแน่ๆ เพราะว่ามันรู้สึกแปลกๆ โดยที่ตัวบอลเองก็ไม่รู้ตัวว่า เกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง วันนี้กลับบ้านไป ก็เห็นว่า มี ทีวีเครื่องใหม่กิ๊ก วางอยู่ชั้นล่าง หลังจากสอบถาม ก็ได้รู้ว่า แม่เลี้ยงเป็นคนซื้อ ด้วยเหตุผลที่ว่า “เงินเหลือ” เงินเหลือเหรอ!!!! เก็บไว้ทำอย่างอื่นก็ได้นี่....?

บอลอาจจะอิจฉาก็ได้ เพราะว่าหลังจากที่บอลได้ยินน้าพูดวลี เงินเหลือ แล้ว บอลก็รู้สึกแปลก จนทำให้ต้องเดินขึ้นไปที่ห้องตัวเองที่ชั้น3 (ซึ่งปัจจุบัน ลูกชายคนโตของเค้ายึดไปเป็นห้องของตัวเองแล้ว) บอลเปิดประตูเข้ามา ก็รู้สึกเหม็นอับมากๆ ในใจก็คิดนะ “นี่ห้องกุเหรอเนี่ย” เพราะว่ามันรกมากกกกกกก รู้สึกคิดได้เลยว่า คงจะกลับมาอยู่บ้านไม่ได้อีกแล้ว เพราะว่ามันไม่มีที่ให้นอน แน่ๆ เสียดายห้องตัวเองจัง ว่าแล้วก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนเก่าๆ ที่เคยเป็นของเรา มองไปที่ชั้นหลังสือ เจอกรอบรูปเก่าๆ ข้างในมีรูปบอล กับเพื่อนอีกคนนึง ใส่ชุดเชียร์ ตอนงาน DPU Game 2004 แต่ว่าใจความสำคัญที่มองไม่ใช่เพราะรูปนี้หรอก ด้านหลังเป็นรูปแฟนคนแรก นั่งยิ้มแป้นอยู่บนศาลาริมคลอง เห็นหน้าเค้ายิ้มแล้วรู้สึกดีนะ แต่พอคิดว่าตอนนี้เค้าหายไปอยู่ที่ไหนแล้วหดหู่จัง เฮ้อ.............บอลใช้เวลาอยู่ประมาณ 1 ชั่วโมง อยู่ในอดีตห้องนอนตัวเอง อ่านหนังสือการ์ตูนที่อยู่ในห้องบ้าง  ดูสมุดโนตเก่าๆ บ้าง อยากกลับมาอยู่บ้านนะ แต่ไม่รู้ว่าจะไปนอนตรงไหน มันไม่มีที่ให้บอลอีกแล้ว........

หลังจากนั้นก็เดินออกจากบ้านมา เพื่อจะขึ้นรถกลับ ระหว่างที่นั่งมอเตอร์ไซค์ ออกมาปากซอย ฝนก็เกิดตก หนักซะด้วยสิ ทำไมต้องตกตอนนี้ด้วยนะ แทนที่ผมจะกลัวเปียก มันกลับทำให้ผมนึกถึงภาพสมัยก่อน ที่ เวลานั่งมอเตอร์ไซค์ออกมาเรียน แล้วฝนตก วันที่ออกมาส่งคนบางคนกลับบ้าน แล้วฝนตก คิดไม่ทันไรอ้าว หยุดตกซะแล้ว แต่ก็ดีนะ หยุดซะเถอะ บอลจะได้ไม่ต้องคิดอะไรมาก ที่สำคัญก็ไม่เปียกมากด้วย จากนั้นก็เดินหน้า มึนๆไปจนถึงป้ายรถเมล์ ก็เริ่มคิดขึ้นได้ว่า สภาพเราตอนนี้เป็นยังไงบ้างนะ

หวนกลับไปคิดถึงเมื่อคืนวันเสาร์ ที่โดนรุ่นน้องทักไว้ว่า “เมื่อไหร่พี่บอลจะตื่นเนี่ย หนูเห็นพี่เป็นอย่างนี้มา 2-3วันแล้วนะ เห็นแล้วมันขัดจิต” นี่คงแสดงว่า บอลคงดูแย่เอามากๆ เลยใช่มั๊ยเนี่ย พอมาถึงป้ายรถเมล์นะ เห็นคนๆนึง ไม่รู้จักเค้าหรอก แต่ว่ามันทำให้คิดถึงคนๆนึง (คงรู้สึกว่าบอลคงร่านน่าดู มีคนให้คิดถึงเยอะแยะมากมาย ก็ อายุ จะ 21 แล้วนี่ ผ่านใครมาเยอะแยะ ไม่ใช่เด็กอมมือซักหน่อย แต่อมอย่างอื่น 555+) เห้นแล้วสะดุ้งเลยคิดว่าใช่ แต่พอมองดีๆแล้วไม่ใช่ ถอนหายใจซะเฮือกเลยเรา

อาจเป็นไปได้ว่า มันคงใกล้เวลาที่บอลจะต้องทิ้งชิวิตวัยเรียน เพิ่ไปสู้ชีวิตการทำงานแล้วล่ะมั้ง ยังรู้สึกว่า มันยังไม่คุ้มเลย ยังไม่ได้ทำอะไรอีกตั้งหลายอย่าง มันเลยรู้สึกเสียดาย + ใจหาย ไม่อยากให้ถึงวันนั้นเลย เราจะเป็นยังไงบ้างนะ................ยิ่งคิด ยิ่งหดหู่

ปล1. ความจริงน่ะ มีเรื่องอีกเยอะแยะที่มันอึดอัดอยู่ในใจ แต่มันไม่รู้จะบอกยังไง

ปล2. ยังไงก็ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนะ ดีใจที่ได้เจอ เสียใจที่ต้องจาก

ปล3. อยากกลับไป....แต่คงเป็นไปไม่ได้ คงต้องสู้ต่อไปกับอนาคตที่ยังมองไม่เห็นก็แล้วกันนะ

ปล4. ไม่เป็นอย่างนี้มานานมากแล้วเหมือนกัน สงสัยเข้าข่าย โรคซึมเศร้า แน่ๆเลย

ปล5. ไม่ได้เป็นอะไรมากนะ อย่าคิดอะไรแง่ลบล่ะ แค่ความรู้สึกด้านลบในช่วงเวลนึงเท่านั้นเอง

ปล6. ...................................................................................นึกไม่ออกละ เข้ามาอ่านก็เมนท์ให้ด้วยละกันคับ

รู้ป่ะคับว่าผมอ่ะเป็นคนนึงที่ปฏิบัติตามพระราชดำรัสของนายหลวงอย่างเคร่งครัด ในเรื่องความพอเพียงนะคับ เพราะตอนนี้ หลีดเฟรชชี่ที่ผมสอนอยู่ ลงคอนเซ็ปว่า “ตามรอยพ่อ มธบ. พอเพียง”(ชื่อยังกะรุ่นจตุคามฯ) แข่ง 23 นี้แล้วค้าบ แต่ว่า 21 นี้ มีงานประกวดดาวเดือน ของคณะก่อน

                อิจฉาน้องๆมากมาย เพราะของรางวัลของผู้เข้าประกวดตอนนี้ รวมมูลค่ายังไม่ครบนะ 60000 กว่าบาทแล้วคับ มากกว่า รางวัลชนะเลิศของระดับมหาลัยอีกคับ ที่ ได้แค่ 3000 แค่คณะผมได้เยอะกว่ามากมาย แบบว่า คอร์สนวดหน้า 5000 คอร์สถ่ายภาพ 10000 บัตรรับประทานอาหาร 1000 เยอะแยะมากมาย

                อ่ะกลับมาเรื่องความพอเพียงบ้างดีกว่า บอลเอาความโง่ของตัวเองมาเล่าให้ฟังดีกว่า คือว่า วันก่อนโน้น...........ไปโลตัสแล้วไปซื้อไก่สดมาแช่เย็นไว้ 2 แพ็ค วันที่ซื้อ ก็ทอดกินไปแพ็คนึงแล้ว  แล้วก็ทิ้งไว้ในตู้เย็นเกือบอาทิตย์ ก็นึกขึ้นได้เลยเอาออกมาทอดกิน เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา(เพราะว่าไม่มีตังค์แล้วไง เลยเอามาทอดกิน) ปรากฏว่า มันมีกลิ่นแปลกๆ ตอนทอดก็ไม่ได้ใส่ใจอ่ะไร เพราะคิดว่า”มันแช่แข็งไว้ตลอด คงไม่เป็นไรหรอก” ก็ทอดเสร็จ แหม......น่ากินใช่เล่น ด้วยความหิว ก็ฟาดโลด ไม่สนใจโลกภายนอก จากนั้น ก็เก็บกวาดสถานที่ ขณะนั้นเองก็เหลือบไปเห็นวลีนึงบนเศษแพ็คของไก่ รู้มั๊ยคับ อะไร “หมดอายุวันที่ 10 /06/2550” แล้ววันนี้ล่ะ17/06/2550 ตายแล้ว......-*-....... จากนั้น ประมาณชั่วโมง เหตุการณ์ที่คิดว่ายังไงก็คงหนีไม่รอดก็เกิดขึ้น ................เอาเป็นว่า วันนี้นั่งพิมพ์อยู่ เพิ่งหายเมื่อกี๊เองอ่ะ ปวดท้องคับ ท้องเสียคับ 3 วันติดคับ กินยาก็ไม่ได้คับ เซ็งคับ.......... แล้วเพื่อนๆ กินอะไรกัน กระผมกินไม่ได้เลยคับ ท้องเสียคับ.......................แต่เมื่อวันจันทร์รู้สึกอาการมันทุเลาลง กินข้าวได้ เออ....เฮ้ย หายแล้วแน่เลย สั่งข้าวเพื่อน กะหรี่กุ้ง กล่องนึง เป็ปซี่ด้วย มันก้ซื้อเป็บซี่ 2 ลิตรมาให้ โหกินไม่คิดเลยคับท่าน สุดท้ายก็ปวดท้องอีก ซวยจริงๆ แล้วคิดดูดิ สอนหลีดน้องไป วิ่งเข้าห้องน้ำไปอ่ะ  ฮือ.........................................

ปล1.ตามปกติแล้วการประหยัดมันก็เป็นเรื่องที่ดีนะ

ปล2.กุจาไม่ซื้อไก่มาแช่เย็นไว้อีกแล้ว

ปล3.อิเป็ปซี่ 2 ลิตร จำไว้เลยนะเมิง เมิงทำให้กุต้องมานั่งแดก ข้าวต้มหมูทุกวัน ฮือ.....................

หวัดดีค้าบๆ  แหมไม่ได้มาอัพซะนาน คิดถึงบอลกันบ้างป่าวนะ ถึงจะไม่คิดถึงก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะบอลก็ไม่ได้คิดถึงใคร (เอิ๊ก...) พูดเล่นๆคับ คิดถึงทุกคนคับ อันดับแรกบอลต้องขอโทษจริงที่บอลยังคงมีนิสัยไม่ดี ดองบล็อคจนเค็มซะขนาดนี้มันมีเหตุผลจำเป็นจริงๆคับ หลายๆเรื่อง อย่าว่าบอลแก้ตัวนะ เพราะว่าสิ่งที่ผมจะเล่าเนี่ยบอลไปทำมาจริงๆนะ

อันดับแรกคือ ช่วงนี้บอลก็เรียน Summer นะคับ แบบว่า บอลเป็นคนที่ไม่เก่งบัญชีเอามากๆ เวลาลงเรียนบัญชีในภาคปกติ จะเรียนไม่ไหวเพราะว่า งานในวิชาอื่นมันก็เยอะอยู่แล้ว ถ้ามาเจอการบ้านบัญชีอีก (ใครเรียนบีญชี คงรู้ว่ามันเยอะขนาดไหน) แล้วบอลมันพวกกิจกรรมเข้าเส้นอ่ะคับ เลยต้องดรอปไป เพื่อมาลงในตอน summer แทน เพราะคิดว่า ถ้าตั้งใจเรียนจริงๆ ซักตัว มันก็ต้องรอด เพราะตอน การเงินธุรกิจรอบที่แล้วที่ลง summer ไว้ยังผ่านเลย ก็อย่างว่าคับ เวลามันน้อย บทเรียนมันก็เยอะ สมองแทบแตกอ่ะ.......

อันดับต่อมาคือ บอลย้ายห้องคับ ย้ายจากที่เดิมที่เคยอยู่คือ ตรงข้ามเดอะมอลล์งามวงศ์วาน มาอยู่ตรง คอนโดบ้านสวน ย่าน แจ้งวัฒนะ อืมใครไม่รู้จัก ให้นึกถึง ไอทีแสควร์ อ่ะคับ แล้วจะร้องอ๋อ ทันที  แล้วอย่างว่าคับ การย้ายห้องมันก็ต้องมีค่าใช้จ่ายมากมาย ซึ่งหมายความว่าผมก็ต้องรับงานพิเศษ และนี่เป็นอีกเหตุผลนึงที่ผมหายหน้าหายตาไป งานที่ผมทำเงินดีจริงคับ แต่ถ้าพ่อแม่รู้ ผมคงแย่ อ๊ะ! อย่าเพิ่งคิดว่าผมเป็นเด็กไม่ดี ทำอะไรผิดกฏหมายนะคับ ก็ผมแค่ไปเป็นสาวน้อยตกน้ำอยู่งานของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเองคับ ไม่เอ่ยชื่อละกันเพราะมันโกงวันทำงานผมไปหลายวัน ผมได้ทำแค่ 3 วันเอง เอาน่าๆ อย่างน้อย ผมก็มีเงินเหลือพอที่จะซื้อ ตู้เย็น กับ ทีวี อย่างละเครื่องเข้าห้องใหม่เลยนะคับ (น้ำตาจะไหล พอดีทีวีเก่ามันเสียมา 2 เดือนแล้ว)

แต่ปัญหาหลักๆของห้องนี้ ค่าห้องมันแพงขึ้นคับ 3500 บาท รวมค่าส่วนกลางแล้ว 300 แต่ดีอย่างคือ ค่าน้ำค่าไฟ มันเป็นของ องค์การฯ คับ ก็ล่าสุดไปจ่ายค่าไฟ เดือนแรก (เมษาอ่ะคับ เปิดแอร์ทุกวัน ร้อนมากๆ) ใช้ไฟไป 125 หน่วย โทษที 300 ต้นๆเอง แต่ไปเคลียร์บิลที่ห้องเก่านะคับ  อยู่แค่ 10 วันก่อนย้าย ใช้ไฟไป 58 หน่วย ค่าไฟ 348 บาท ต่างกันมั๊ยล่ะคับ.....แต่อยู่นี่ก็ดีคับ ห้องกว้าง ดูไฮโซ อิอิ ห้องเก่าเล็กจึ๋งเดียวเอง อิอิ

เอาล่ะผมมาอัพทั้งที ก็มีของมาฝากกันนิดหน่อย ยังจำได้มั๊ยคับ ว่าผม เคยไปประกวดเต้นที่รายการสงครามเท้าไฟ(ที่ตกรอบเพราะแพ้ ม.ขอนแก่นอ่ะ คิดแล้วแค้น ฮึ๊ย..........)ในนาม ของ ม. ธุรกิจบัณฑิตย์อ่ะคับ พอดีว่า พี่ๆทีมงานที่ เวิร์คพอยน์ เอาแผ่นรูปมาให้คับ แล้วก็เอา DVD รายการรอบที่บอลไปประกวดมาให้ดู บอลเลยเอารูปมาให้ดูกันบางส่วนนะคับ เพราะมันเยอะมากๆ แต่ว่ามันก็ถ่ายอยู่ใน Shot ซ้ำๆกับอ่ะคับ ลองไปดูตรง My Photo นะคับ

สุดท้ายนี้ ขอบคุณนะคับ ที่อุตส่าห์อ่านจนจบ แบบว่าช่วงนี้ไม่สามารแสดงฝีมืออะไรได้มากคับ เวลาไม่ค่อยมีอ่ะ แล้วก็ยังมีอะไรที่ต้องเคลียร์อีกเยอะ แล้วยังไงก็คอมเมนท์ให้ผมนิดนึงนะคับ ผมจะได้รุ้สึกว่ายังมีคนรักผมอยู่บ้าง อิอิ แล้วยังไงกขอโทษอีกครัง้คับที่หายไปบ่อยๆ หายไปทีก็นาน แต่ยังไงก็ไม่ทิ้งคับ Spaces นี้ผมสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง เรียนรู้เทคนิคต่างๆด้วยตัวเอง ผมจะทิ้งไปได้ยังไงล่ะคับ ขนาดผมสมัครเมล์ใหม่เยอะแยะ ผมยังไม่เปลี่ยน Space เลยคับ

เผลอแป๊บเดียวเองนะคับ วันเวลานี่มันช่างผ่านไปเร็วซะเหลือเกิน พรุ่งนี้จะเป้นวันสุดท้ายที่มีการเรียนการสอนของผม แล้วหลังจากนี้ผมก็จะเริ่มสอบปลายภาคแล้ว นี่ผมจะปี 4 แล้วเหรอเนี่ย อีกเดี๋ยวเดียวผมก็จะเรียนจบ แล้วออกไปทำงานแล้วเหรอ ยิ่งคิดผมยิ่งตกใจ เพราะผมยังรู้สึกว่า ผมเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในมหาลัยได้ไม่นานนี้เอง 3ปีที่ผ่านมาผมเจออะไรมาเยอะเหมือนกัน ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตผม ทั้งที่จำได้ และจำไม่ได้ ดีบ้าง เลวร้ายบ้าง นั่นสิคับ เยอะมาก  ผมยังตั้งตัวไม่ทันอยู่เลย

แน่ละสิคับ ก็เมื่อวันที่ 7 ก.พ. ผมได้รับเชิญไปงานเลี้ยงส่งรุ่นพี่ของมหาลัยมา งานหรูคับ แต่งตัวเนี้ยบ เหอะๆๆ มันเลยทำให้ผมคิดว่า มันใกล้จะถึงตาเราแล้วสิ เค้าฉายสไลด์ ประมวลภาพกิจกรรมยิ่งทำให้ผมคิดเข้าไปใหญ่เลย “เออ มันผ่านไปเร็วเนอะ ยังนึกว่าเมื่อวานอยุ่เลย”

หลายอย่างแฮะ ทำไมรู้สึกว่า นึกอะไรไม่ออกเลยล่ะ งั้นเอาเป็นว่า อัพแค่นี้ก่อน คงไม่ว่านะ ผมนึกอะไรไม่ออกจริงๆ

ปล1. รูปบรรยากาศในงานอยู่ตรง Photo นะคับ

ปล2. 11 ก.พ. นี้ ช่อง 5 4 โมงเย็น ดูผมเต้นด้วยนะ

วันนี้ผมร้องไห้..........

ฟังเพลงๆนึง แล้วก็ร้องไห้ขึ้นมาเฉยๆ

ตอนแรกไม่รู้ตัวเลยว่าทำไม  แล้วเราคิดอะไรถึงได้ร้องไห้

ผมคิดถึงคนๆนึง ตอนนั้นเค้าดีกับผมมาก....

มากซะจน ..... ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมทำลงไป มัน.......

เลวมาก........ ตอนนี้ผมรู้สึกเสียดาย เสียใจ.....

ไม่รู้ว่าเค้าจะรู้มั๊ย เค้าคงไม่รู้หรอก

จู่ๆ ผมก้อยากโทรไปหาเค้า เค้าคงไม่ว่าไรถ้าผมจะโทรไป

แต่.......ผมทำเบอร์เค้าหายไปแล้ว........ผมเลยต้องมานั่งเศร้า

เรื่องมันสืบเนื่องมาตั้งแต่เมื่อวาน

ผมหยิบอัลบั้มรูป เล่มนึงขึ้นมาดู ......

เป็นรูปตอนผมอยู่ ปี1 ช่วงที่ผมแข่งเต้น งานเนสกาแฟ 2004

แน่นอนคับ รูปอัลบั้มนี้ เค้าเป็นคนถ่ายให้ผม(ถึงจะแค่บางรูปก็เถอะ)

วันนั้นเค้าสัญญาว่าจะมาดูผมตั้งแต่ต้น แต่เค้าติดธุระ

เค้ามามาตอนที่ผมรับรางวัลพอดี แต่ผมก็ดีใจแล้วล่ะวันนั้น

ผมดูรูปที่เค้าถ่ายให้ผม ผมก็เริ่มซึมๆ คิดถึงวันที่เคยอยู่ด้วยกัน

แล้ววันนี้ผมมีโอกาสได้ฟังเพลงๆนึง ในอัลบั้ม Deep Blue

เป็นเพลงที่อ๊อฟ ร้องไว้ “แพ้ภัยตัวเอง” (ไปหามาลองฟังนะ ผมฟังรอบเดียวร้องไห้เลย)

ตอนนี้ผมคิดถึงเค้ามาก วันนั้นผมไม่น่าเลย ผมไม่น่าทิ้งเค้า แล้วเลือกอีกคนเลย

อย่างที่เค้าพูดกัน กว่าจะสำนึก มันก็สายไปแล้ว ตอนนี้ผมก็ทำได้อย่างเดียว

ร้องไห้ แล้วทำใจไปพร้อมกับเพลงๆนี้

ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีอ่ะนะ เพราะว่าวันนี้ อาจารย์ไปประชุม

แล้วอีกอย่าง

มันมีเรียนวิชาเดียวด้วยอ่ะดิ -*- เซ็งมากมาย ถ้าไม่ติดว่าตอนเย็นต้องซ้อมหลีดนะ

นอนอยู่ห้องดีกว่า

เฮ้อ.....เบื่อจัง กว่าจะถึง 5 โมงเย็น ก็อีกตั้งนาน

เวลาแมร่งมาซ็อมกันก็ไม่ค่อยจาครบหรอก ไม่รู้อะไรนักหนา

มันจะแข่งอยู่วันที่ 2 ธ.ค. นี้แล้วนะเฟร้ย คณะอื่นเค้าไปถึงไหนๆกันแล้ว

ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายด้วยล่ะ เป็นไรนักหนาก็ไม่รู้ 3วันดี 4 วันไข้

จะอยู่สบายๆหน่อยก็ไม่ได้ต้องมานั่งกินยาอยู่ตลอด

แล้วปัญหาหลักๆของชีวิตช่วงนี้ก็คงไม่พ้นเรื่องเงิน

รู้สึกช่วงนี้ดวงเรื่องเงินแย่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตกต่ำมากๆถึงมากที่สุด ขนาดวันนี้มีเงินติดตัวมาแค่ 20 บาท (จนมะ??)

ทำไมมันแร้นแค้นอย่างนี้ฟระ!!!!

เมื่อวันจันทร์ขอเงินพ่อมาหาหมอ แกก็ใจดีนะทิ้งไว้ให้เบ็ดเสร็จ 1500บาท

เป็นเงินเรา 700 นอกนั้นค่าหมอ ก็นะ แต่มันไม่แค่นั้นอ่ะดิ........

แกโทรกลับมาถามว่าตกลงเป็นอะไร เราก็บอกไปว่า หมอบอกว่าพักผ่อนน้อย

มันเลยเป็นร้อนใน แล้วก็เป็นหวัดเพราะร่างกายอ่อนแอ เลยโดนแกประชดว่า

“สบายใหญ่แล้วนะมึง วันๆไม่ทำงาน ยังจะมานอนดึกอีก” อ้าวแล้วคนไม่ทำงานนอนดึกไม่ได้ว่างั้น

ที่ทำงานไม่ได้เพราะอะไรล่ะ ไม่ใช่เพราะเรียนเหรอ??

เออน่ะ เด๋วหาช่วงทำงานเองแหล่ะ ช่วงนี้มันยังตั้งตัวไม่ได้เฟร้ย ยังกะขอเงินได้ว่างั้นอ่ะ

ถ้าไม่เลือดตกยางออกก็ไม่ให้ไม่ใช่เหรอท่านพ่อ อาทิตย์นึง ให้ 700 ตกวันละ 100

ค่าหอก็ไม่ให้ แล้วแถมยังจะมาบอกให้กลับไปอยู่บ้านอีก แล้วถ้าไปอยู่บ้าน

วันละ 100 บาท ค่ารถไปปากซอยไปกลับ 40  ค่ารถตู้ไปกลับม. 50 ค่า สองแถวไปกลับ 10

เออ พอดีเลยเนอะ 100 นึง พ่อนี่เก่งนะ ให้เงินพอดีเลย กะว่ากรูไม่ต้องซื้ออะไรทานเลยใช่มั๊ย???

-*-

เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆแมร่งเอ๊ย........อะไรกับชีวิตกรูเนี่ย

ไปสอบตัวแทนประกันได้ แต่ก็ยังขายไม่ได้เลย ไม่ใช่ไร ไม่มีเวลาที่จะออกไปเจอผู้คนไง

เซ็งสาด..................ถ้าไม่ติดว่าคนรู้จักคนนึงเค้าจะเลื่อนตำแหน่งนะ แล้วเค้าต้องการลูกน้องนะ

ไม่ไปสอบหรอก ยังกะเราขายเป็นอย่างนั้นอ่ะประกันอ่ะ ถ้ามันขายได้ซํกรายแล้ว เราก็รู้เองว่าจะขายยังไง

แต่ตอนนี้มันยังไม่มีซักรายอ่ะดิ เวร แท้กูเนี่ยนะ ทำไมมันมีแต่เรื่องซวยๆวะ

แล้วไอ้บริษัท...........(ไม่เอ่ยนามดีกว่า เด๋วแมร่งฟ้องร้องกู)

ออกจากงานมา บอกว่าจะจ่ายเงินทั้งหมดให้วันที่ 20 ตค. พี่น้องคับ

มันมาจ่ายเอาวันที่ 31 ต.ค. ดูสิ ทั้งๆที่กำหนดมันต้องจ่ายตั้งแต่ 29 ก.ย. แล้วด้วยซ้ำ

อย่างว่าแหล่ะมันไม่ใช่พวกกูนี่ จะไปรู้เหรอว่ากูต้องจ่ายอะไรบ้าง

แล้วเมื่อวันที่ 31 ต.ค. จ่ายมาแร่งก็ไม่ครบอีก ขาดไปอีก เกือบ 2000

แล้วบอกว่าจะจ่ายให้อีกทีสิ้นเดือน พ.ย. เออดีเนอะ ไอ้บริษัทหน้าเหี้ย......

อยากเอ่ยชื่อจริงๆเลย  จะได้บอกต่อๆกันไปว่าอย่าไปทำงานกับมัน

โอ๊ย.......จน!!!........เครียด!!!.........เซ็ง!!!

เมื่อคืนดูตอนจบของละครเรื่องนึงทางช่อง 7

ถูกต้องคับ “เพื่อนรักเพื่อนร้าย” ดูมาตั้งแต่ต้นจนจบ

สงสารตัวละครอยู่ตัวเดียว คนส่วนใหญ่จะสงสารไตรจักรใช่มั๊ยคับ

แต่ผมไม่อ่ะ ผมสงสาร เวทิตามากกว่า คุณว่าจริงมั๊ยสำหรับคนที่ได้ดู

เพราะดูแล้ว เธอเป็นคนเดียวที่ไม่สมหวังอะไรเลยตั้งแต่ต้นเรื่อง

ยันอวสานแล้ว แถมยังเป็นบ้าอีกต่างหาก (น่าสงสารมากเลย)

ผมนั่งดูพี่ชมพู่เล่นบทนี้นะ ผมยกนิ้วให้เลย แบบว่าสุดยอด

พี่ชมพู่สื่ออารมณ์ได้แบบว่า.......ขนลุกอ่ะ

คราวนี้เรามาลองวิจารณ์ตัวละครแต่ละตัวกันนะคับ

ดูซิว่าพวกคุณจะคิดเหมือนกับผมมั๊ย

1.        ตรีเทพ เป็นคนนึงเลยที่ผมโครตเกลียดอ่ะ คนอะไร หักหลังได้แม้แต่เพื่อนตัวเอง มันหลอกลวงคนทั้งโลกเลยนะ แล้วอีกอย่าง ถ้าทางช่อง 7 งบแต่งหน้าไม่พอ ผมแนะนำเปลี่ยนพระเอกก็ได้นะคับ แบบว่าไม่เคยเห็นหน้าเรียบซักฉาก(ผมว่าผมผิวไม่ดีแล้วนะ มันหน้ายับกว่าผมอีก)

2.        ไตรจักร เท่าที่ผมคิดนะ คนที่มองโลกในแง่ดีเกินไปมันก็ไม่ดีนะ เพราะขนาดเพื่อนมันจะฆ่ามันอยู่แล้ว มันยังรักเพื่อนมันอยู่เลย (ว่าไปมันก็ดีที่มองโลกในแง่ดี แต่มีขอบเขตบ้างก็ดี ไม่งั้นมันจะเรียกว่า โง่) อีกเรื่องนึง หยิ่งไม่เข้าเรื่อง พวกคุณคิดเหมือนผมมั๊ย

3.        ศรีรันย์ พูดไปก็โอเคอยู่สำหรับเอมี่ที่ได้บทนี้ เพราะเธอเป็นหนึ่งที่ดูเหมือนจะไม่ถูกท่านตรีเทพหลอก แต่สุดท้ายก็โดนหลอก เฮ้อน่าสงสาร แต่โดยรวมพี่เอมี่เล่นดีคับ น่าสงสารในระดับนึง

4.        เวทิตา สรุปนะ ผมชอบมาก และสงสารมากที่สุด เพราะว่าเปิดตัวมากฉากแรกนะ ผมไม่คิดเลยว่าจะต้องมาจบลงด้วยฉากเป็นบ้า (หรือแกล้งบ้านะ เพราะตอนจบมันน่าคิดอยู่ แต่ถ้าแกล้งบ้า จะถือว่าเป็นตัวละครที่เสียสละมากๆ) เธอเปิดตัวในตอนแรก เป็นลูกสาวเจ้าของร้านอาหาร ดูดี สวยสง่ามากๆ เรียนอักษร ผมเป็นคนนึงนะที่สงสารคนที่เรียนจบมา มีพร้อมทุกอย่างแล้ว ชีวิตน่าจะลงเอยด้วยดี แต่ต้องมาพังทลายเพราะความเห็นแก่ตัวของคนๆเดียว แล้วตอนสุดท้ายอีก ที่ต้องมาโดนทำให้คิดว่าเป็นคนที่ทำให้ ไตรจักร กับ พ่อตัวเองตาย เฮ้อ.............

ผมยกตัวอย่างแค่นี้พอนะ มันเยอะแยะที่เด่นๆก็คงมีแค่นี้แหล่ะ แล้วพวกคุณคิดเหมือนผมมั๊ยล่ะคับ??

คนเราอยู่ๆ ก็แปลกไป

ทั้งๆที่เคยไว้ใจ เราก็เข้าใจว่าเราผิด

แต่เหตุผลมันคงฟังไม่ขึ้น ใช่สิ เรามันโสมมในสายตาเค้าไปแล้ว

เค้าน่ะดีเลิศเสมอ อย่างว่า เรามันคนละชั้นกัน

เค้านั้นสูงศักดิ์ เรามันต่ำต้อย

เค้ามีทุกอย่าง แต่เราต้องโดนมองว่า นอนกับคนอื่นเพื่อหาที่ซุกหัวนอน

ก็ผมมันคนเลวนี่คับ ไม่เหมือนคุณ พ่อคนดี

ผมรักใครผมก็รักจริง จะเชื่อไม่เชื่อก็ได้ ผมไม่ว่า

คิดว่าสิ่งที่ผมทำเนี่ย ผมรู้สึกดีเหรอ

คิดว่าอยากทำ อยากให้มันเกิดขึ้นนักเหรอ

เอาเลยคับ ให้มันรู้กันไป

ตัดขาดกัน แม้แต่ความเป็นเพื่อน ความรู้สึกดีๆต่างๆ

เอาเลยคับ คุณก็แค่คิดว่าคุณไม่เคยมีเพื่อนอย่างผม

ผมก็จะคิดว่าผมไม่เคยรู้จักคุณแล้วกัน

คุณจะได้สบายใจ คุณบอกว่ามันยังน้อยไป

คุณก็ทำให้หนำใจเลยคับแต่ผมเตือนนะ

ถ้าผมไม่ตาย ผมจะทำให้คุณรู้ว่า ผมไม่ได้เลวอย่างที่ผมถูกกล่าวหา

ผมยอมรับนะ ผมตัดขาดความเป็นเพื่อนกับคุณไม่ได้

แต่ผมก็เข้าใจ คนที่เค้าไม่ฟังอะไรแล้ว  พูดไป

เค้าก็ไม่ฟังเราอยู่ดี

บอกตรงๆเลยนะว่าตอนนี้

ท้อมากเลย

ไม่รู้ว่าอะไรกันนักหนา

กิจกรรมมหาลัยเสร็จไปบ้างแล้วบางส่วน ช่วงนี้ก็คงว่างๆบ้าง

ถ้าไม่ต้องไปซ้อมน้องๆดาวเดือนนะ แต่เรื่องเล็กอ่ะ

กีฬาเฟรชชี่ที่ผ่านมากบอกตรงๆเลยว่า

เป็นอะไรที่ท้อแท้ที่สุด น้องๆหลีดทำเต็มที่นะ

แต่กองเชียร์ยังไม่ดีเท่าไหร่ ไม่รู้สิ

เราทำเต็มที่ที่สุดแล้วนะ กับความสามารถเราในช่วงนั้น

บอกตรงๆว่า แค่จะพยุงสติให้มามหาลัยทุกวันก็ยากจะแย่แล้ว

อยากออกจากตำแหน่งประธานเชียร์มาก เพราะรู้ตัวเลยว่า

ยังทำได้ไม่ดี แล้วพวกรุ่นพี่ก็คอยเหยียบเราอยู่ด้วย

ไม่รุ้จะทำไงดี บอกได้เลยว่าร้องไห้ทุกวันช่วงนั้น

ทั้งเหนื่อย ทั้งท้อ แต่บอกใครไม่ได้

เพราะบอกไปก็ไม่มีใครช่วยเราได่เลย ถึงบอกว่าจะช่วยก็เถอะ

สุดท้ายเราก้ต้องช่วยตัวเอง โอเคว่าตอนงานเสร็จไม่มีใครว่าไรเราก็จริง

แต่ลึกๆทุกคนก็คงว่าล่ะ ไหนจะเสียงตอบรับจากใครก็ไม่รู้อีกที่มาถากถางได้ทุกวัน

วันนี้เข้าไปอ่านกระทู้ของคณะมา มีคนมาทิ้งข้อความดูถูกไว้เยอะมาก

เยอะจนรู้สึกว่า ทำไมเค้าต้องว่ากันอย่างนี้ ไม่เข้าใจ

เราทำงาน คุณไม่ช่วยก็เรื่องนึงแล้ว ยังจะมาถากถางกันอีก

กำลังใจผมน่ะมันแทบจะไม่มีอยู่แล้ว ความรู้สึกผมลึกๆตอนนี้อยากจะหนีไปไกลๆ

ไม่อยากรับผิดชอบอะไรเลย อยากนั่งนิ่งๆ เฉยๆ ไม่อยากรับรู้อะไร

แต่มันก็ทำไม่ได้  ที่ผมบอกว่าผมถอยไม่ได้ ก้าวต่อไปก็ไม่ได้

มันก็ยังคงเป็นอยู่ ไม่ใช่ว่าผมไม่กล้าเดิน หรือไม่กล้าถอย

แต่ผมทำอะไรไม่ได้จริงๆ ขอร้องเถอะ เข้าใจกันบ้างได้มั๊ย